Israël maakt zich op voor kolonisatie Zuid-Libanon
Sinds 2 maart is Israël bezig met een moorddadig offensief tegen de bevolking van Libanon. Meer dan duizend mensen zijn hierbij vermoord en al meer dan een miljoen mensen, eenvijfde van de totale bevolking, op de vlucht gedreven. Huizen, publieke voorzieningen en infrastructuur in de zuidelijke woonwijken van Beirut worden kapot gebombardeerd. Deze werden na de Israëlische aanval van 2006 juist weer opgebouwd.
De aanvallen zijn niet alleen bedoeld om de Libanese bevolking te terroriseren, maar ook om het zuiden van Libanon etnisch te zuiveren. Dorpen en huizen worden vernietigd, vliegtuigen met gif maken landbouwgrond onbruikbaar en belangrijke bruggen over de Litani rivier – die Libanon met het zuiden verbinden – werden verwoest.
De fascistische minister van Financiën Bezalel Smotrich noemde de rivier ‘de nieuwe Israëlische grens’. Deze aanval vormt zo de opmaat voor de Israëlische annexatie en kolonisatie van Zuid-Libanon onder het mom van een ‘bufferzone’. Op dezelfde manier eigende Israël zich het afgelopen jaar 58 procent van de Gazastrook toe.
De apartheidsstaat gebruikt de aanval van Hezbollah in reactie op de moord van de Iraanse leider Khamenei als excuus voor de aanval. Maar sinds de wapenstilstand na de vorige oorlog tegen Libanon in 2024 hield Israël nog steeds hooggelegen delen van Libanon bezet en schond het bijna dagelijks het staakt-het-vuren.
Net zoals in 1982 probeert Israël Libanon te dwingen om een verzetsorganisatie onschadelijk te maken. Door Beirut te bombarderen en te omsingelen dwong Israël het land toen om de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) uit te drijven. Duizenden mensen werden hierbij vermoord, waaronder de Palestijnse inwoners van Sabra en Shatila. Maar er zijn belangrijke verschillen met de situatie nu.
De eerste is de verdere radicalisering van het zionistische project. Het grondoffensief vindt plaats in de context van een genocide op de Palestijnen die al meer dan twee jaar duurt. Doordat Israel nog steeds gesteund wordt door de VS en EU-lidstaten, leidt dit tot steeds brutere vormen van geweld. Ook in Libanon wordt nu bijvoorbeeld (weer) wit fosfor ingezet.
Daarnaast stelde de VS in 1982 wel grenzen. Ronald Reagan steunde de invasie van Libanon, maar dwong de Israëlische premier Menachem Begin zich terug te trekken nadat de PLO had toegezegd het land te verlaten. Onder Trump heeft de VS de maximalistische ‘Groot Israël’-agenda omarmd. Zo stelde de Amerikaanse ambassadeur in Israël, Mike Huckabee, dat het ‘prima’ zou zijn als Israël buurlanden als Egypte, Jordanië en Syrië zou annexeren.
Maar het is helemaal niet vanzelfsprekend dat Israël met het brute geweld in staat is een wig te drijven tussen Hezbollah en de Libanese bevolking. Hezbollah werd juist opgericht in reactie op de Israëlische invasie van 1982 en de noodzaak van militaire zelfverdediging. De organisatie is niet simpelweg een verlengstuk van Iran, maar geniet brede steun onder de bevolking van Zuid-Libanon. Als Israël er in slaagt zich dit gebied toe te eigenen, zal het daar niet bij blijven.
De bezetting van Zuid-Libanon en de pogingen om ook in de oostelijke Bekavallei een positie te veroveren, zijn voor Israël niet zonder gevaren. Toen de Apartheidsstaat in 2006 het land binnenviel, moest het met de staart tussen de benen weer vertrekken. Nu al wordt het Israëlische leger geconfronteerd met aanzienlijke materiële verliezen en in manschappen.
EU-lidstaten vinden dat Israël ‘het recht heeft zichzelf te verdedigen’ en dat Hezbollah ontwapent dient te worden, maar wie beschermt de Libanese bevolking tegen deze staat die een levensbedreigend gevaar vormt voor zowel de Palestijnen als de inwoners van omliggende Arabische en moslimlanden?
Foto: Israëlische aanval op de Oostelijke Bekavallei op 26 februari (foto: Al Manar)