Geplaatst door redactie socialisme.nu, vrijdag 1 januari 2010, 10:00
In de aanloop naar de rechtszaak tegen Geert Wilders wegens haatzaaien en de gemeenteraadsverkiezingen van maart, is uit verschillende hoeken de kritiek op zijn extreem-rechtse gedachtegoed toegenomen. Parlementair links heeft echter steeds meer terrein prijsgegeven aan de Partij voor de Vrijheid .
Door Angela Ettema
Afgelopen maand werd bekend dat drie wetenschappers in een rapport voor het ministerie van Binnenlandse Zaken Wilders’ PVV een extreem-rechtse partij noemen die islamofobie mobiliseert en daardoor de democratie ondermijnt.
Vervolgens vergeleek cabaretier Herman van Veen de PVV met de NSB, omdat de partij geen leden heeft die inspraak kunnen uitoefenen. ‘De PVV is mijns inziens geen politieke partij maar een vereniging, een beweging, waar één man het vooralsnog voor het zeggen heeft. Dat is niet democratisch’, stelde Van Veen – die daarna om deze uitspraken door sympathisanten van Wilders werd bedreigd. Ook historicus Maarten van Rossem, lijstduwer van de PvdA bij de gemeenteraadsverkiezingen in Utrecht, sprak zich uit tegen Wilders.
Minister van der Laan van Wonen, Wijken en Integratie, die eerder weigerde Wilders’ vragen over de kosten van allochtonen te beantwoorden, noemde Wilders’ aanhang een bedreiging van de rechtsstaat. Helaas is Van der Laans kritiek op Wilders weinig principieel. Terwijl hij aan de ene kant de stigmatiserende term ‘allochtonen’ wil vervangen door ‘nieuwe Nederlanders’, blijft hij deze medeburgers lastigvallen met gezeur over het kopen van een huis in het land van herkomst of het dragen van gezichtsbedekkende kleding in het openbaar vervoer.
Tweeslachtigheid
De kritiek van linkse partijen en vakbonden op Wilders wordt gekenmerkt door een verregaande tweeslachtigheid. Aan de ene kant uiten ze kritiek op de manier waarop Wilders moslims beledigt en uitsluit, maar aan de andere kant doen ze maar al te vaak concessies aan zijn islamofobie.
Afgelopen herfst zei SP-fractievoorzitter Agnes Kant dat het kabinet Wilders’ vragen over de kosten van allochtonen moest beantwoorden omdat Wilders ‘recht had op informatie’. Maar deze vragen waren zelf racistisch omdat er onderscheid werd gemaakt op basis van afkomst en religie. Het was in dit geval dan ook terecht dat de minister weigerde deze gegevens te verstrekken.
GroenLinks-leider Femke Halsema zei in een interview ‘het liefst elke vrouw in Nederland hoofddoekloos’ te zien en noemde de islam ‘een probleem’. Eind november riep GroenLinks-voorzitter Henk Nijhof de leden van zijn partij op tegen de kandidatuur van Rene Danen voor het partijbestuur te stemmen. Rene Danen voert als voorzitter van Nederland Bekent Kleur al jaren actie tegen het racisme van Wilders.
In een interview met nu.nl zei Nijhof: ‘We zijn een vrijzinnige partij, met de vrijheid van meningsuiting als kernwaarde. De manier waarop Danen met mensen omgaat en heeft geopereerd bij allerlei actiegroepen tornt hieraan. Ze zijn bedoeld om opinie monddood te maken en dat past dus niet in onze partij.’ Dat activisme voor Nijhof niet langer een aanbeveling is, maar juist een nadeel, zegt veel over de partijkoers. Eerder liet de leiding Wijnand Duyvendak vallen vanwege zijn actieverleden. Met regeringsdeelname voor ogen deinst GroenLinks steeds meer terug voor een duidelijk links geluid.
Binnen de vakbeweging boog ook FNV-voorzitter Agnes Jongerius mee met rechts door een ‘duivelspact’ met de PVV te overwegen in de strijd tegen de verhoging van de AOW-leeftijd. Gelukkig stuitte dit op fel verzet binnen de vakbeweging. Verontruste vakbondsleden ondertekenden een petitie tegen het duivelspact. Secretaris Peter de Pagter van de Abvakabo-afdeling Amstel-Kennemerland, zei: ‘Met een club als de PVV praat je niet. Het is een racistische organisatie.’ Door het rumoer hierover binnen de vakbonden werd een speciale Bondsraad belegd, waarna Jongerius op haar voornemen moest terugkomen.
Erkenning tegengeluid
In maart 2008 – in de aanloop van het verschijnen van Wilders’ film Fitna – organiseerde Nederland Bekent Kleur een manifestatie tegen racisme, die zich ook keerde tegen Wilders’ PVV. Geen enkel links Tweede Kamerlid was toen bereid bij deze gelegenheid een petitie in ontvangst te nemen, omdat de manifestatie zich met name richtte tegen ‘hun collega’.
Maar de juistheid van dit protestgeluid van Nederland Bekent Kleur en de Internationale Socialisten wordt inmiddels erkend door anderen. En de ophef binnen de vakbeweging over het monsterverbond met de PVV laat het potentieel zien voor een breder tegengeluid, dat veel sterker kan worden als de vakbondsacties tegen de crisis in 2010 vervolg gaan krijgen.
Linkse partijen en vakbonden moeten stoppen met nog langer concessies doen aan Wilders. In plaats van mee te gaan met zijn rechtse agenda moeten ze daar hun eigen linkse agenda tegenover stellen – niet alleen door een duidelijk weerwoord te geven op Wilders’ islamofobie, maar vooral door zwart en wit, en oud en jong te verenigen in de strijd voor gezamenlijke belangen.
De AOW-actiedag in november was wat dat betreft een hoopvol voorbeeld. Hoewel er pas laat werd begonnen met mobiliseren, kwamen toch tienduizenden autochtone en allochtone vakbondsleden op de been om hun onvrede te uiten over het kabinetsbeleid. De solidariteit die door dergelijke acties kan ontstaan is het beste antwoord op de haatzaaierij van Wilders.
One Solution Revolution! Bestel hier voor maar: los € 2,- / per post € 3,-!
De Socialist van mei is uit! Drie maanden op proef voor maar € 3,-!
socialisme.nu - internationale socialisten - colofon
op de inhoud van deze website is een creative commons-licentie [by-nc-sa] van toepassing. cms: wordpress