In de afgelopen 40 jaar heeft de arbeidersklasse vijf maal een radicaal alternatief tegenover de status quo gesteld.
Frankrijk 1968: studenten bezetten de universiteiten, waarna een algemene staking en bedrijfsbezettingen door miljoenen arbeiders het land doen schudden.
Chili 1972: arbeiders verdedigen de regering van Volkseenheid en stellen bedrijfsraden in — de cordones — en eisen de controle over de productie.
Portugal 1974: legerofficieren werpen dictator Caetano omver, waarna een opleving plaatsvindt van 'people power' die 18 maanden duurt.
Iran 1979: de extreem repressieve Sjah wordt omvergeworpen en arbeiders stellen onafhankelijke raden in, de shora's.
Polen 1980: arbeiders die radicale verandering eisen, richten de onafhankelijke vakbond Solidariteit op om te vechten voor hun eigen belangen, en ontmaskeren het valse socialisme van het Oostblok.
In al deze gevallen zijn de acties van arbeiders zelf de drijvende kracht achter strijd met een revolutionair potentieel. Ze laten zien dat arbeiders op grote schaal kunnen en zullen terugvechten.
Elk hoofdstuk biedt een inspirerende inkijk in de manier waarop arbeiders de uitdaging aangaan om voor een betere wereld te vechten — en hun eigen alternatief tegenover het systeem te stellen.
Hoewel geen van deze gevechten uiteindelijk zijn doel bereikt, waren het 'revolutionaire repetities' die belangrijke lessen bevatten over de strijd voor socialisme vandaag de dag.